บทที่ 2 บทที่ 2

“ท่านประธานหนุ่ม” คำเอ่ยเหมือนจะหยอกตำแหน่งของเขา ทำให้ยูยะ มองแล้วหรี่ตาลงอย่างไม่ใคร่ชอบใจนัก

“วันนี้ฉันจะเลี้ยงฉลองตำแหน่งให้นายนะ เป็นโอกาสพิเศษยังไงล่ะ” ภาษิตพูดยิ้มๆ แล้วทรุดนั่งลงตรงกันข้ามกับน้องชาย...เขามองกวาดไปทั่วใบหน้าของยูยะ หมอนี่...ดูกี่ทีก็น่าอิจฉา

หนุ่มลูกครึ่งไทย - ญี่ปุ่น เก่ง ฉลาด หน้าตาดี ที่คุณปู่มอบหมายหน้าที่ประธานบริษัทให้ ตั้งแต่อายุแค่สามสิบสามปี

ตำแหน่งที่มีแต่ใครต่อใครอยากสืบทอด และอยากเสนอตัวมาทำงาน คุณปู่กลับยกให้หมอนี่...ถึงจะเป็นตำแหน่งประธานบริษัทในเครือ ยังไม่ใช่ตำแหน่งประธานใหญ่ก็ตาม ทว่า...มันก็เหมือนกับจะบอกใบ้กลายๆ ว่าปู่ของเขานั้น ไว้เนื้อเชื่อใจยูยะมากที่สุด ในบรรดาหลานที่จะมาสืบทอดกิจการ

กิจการของครอบครัวที่มีอยู่ อาจจะตกอยู่ในมือของยูยะ...เป็นคนตัดสินใจได้เด็ดขาด ใครมันจะไปยอม!

เขาเก็บความริษยาไว้อย่างล้ำลึก ทั้งที่เขาพยายามพิสูจน์ตัวเองสารพัด แต่ปู่ไม่เคยเห็นค่า กว่าจะไต่เต้าขึ้นมาได้ตำแหน่งผู้จัดการโรงงานก็แสนจะลำบากยากเย็น...

ผู้จัดการโรงงาน

ช่างกระจอกเหลือเกินเมื่อเทียบกับตำแหน่งท่านประธานหนุ่มของยูยะ

ภาษิตเมินสายตาไปทางอื่นครู่หนึ่ง ก่อนจะทำหน้าตาเป็นปรกติ เพื่อจะพูดคุยกับญาติผู้น้องต่อ...

“ตกลงว่ายังไงล่ะ กลับมานี่เห็นนายก็ทำแต่งาน ปรับนั่นเปลี่ยนนี่ ยุ่งทุกวันเลยตั้งแต่รับตำแหน่งท่านประธานหนุ่มนี่ ว่างก็ควรไปรีแล็กซ์บ้างนะ ยูยะ”

“พี่จะพาผมไปไหนล่ะครับ” ยูยะตอบออกมาเป็นคำแรก และเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่ตัวเองร่างให้กับผู้จัดการแผนกบุคคลนี่เป็นแผนกสุดท้ายล่ะ ที่เขาคิดจะปรับเปลี่ยนกฎบางอย่างของบริษัท เนื่องจากการทุจริตล่าสุดของแผนกโรงงาน ที่เกิดขึ้น มันทำให้ยูยะคิดหาทางปิดช่องโหว่นี้เสีย ด้วยการออกกฎบางอย่างขึ้นมา เรียกได้ว่าฮือฮามาก และเป็นทอล์คออฟเดอะทาว์นของบริษัทมาหลายวันแล้ว

ท่านประธานหนุ่มออกกฎห้ามเป็นคู่รักกันในออฟฟิศ

ต่างวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา เกิดเรื่องวุ่นวายเพราะเกิดการย้ายแผนกบ้าง ย้ายบริษัทบ้าง ตอนนี้ก็ยังเคลียร์ไม่ลงตัว แต่กำหนดการคือต้นเดือนหน้า จะต้องไม่มีพนักงานที่เป็นคู่รัก แฟน สามีภรรยากันหลงเหลือในแผนกเดียวกัน หรือสายงานเดียวกัน ถ้าไม่ย้ายแผนกก็ต้องลาออกและรับค่าชดเชยกันไป

แถมยังร่างไว้เสร็จสรรพเพื่อตอนรับพนักงานใหม่ว่า จะไม่มีคู่รักทำงานด้วยกัน กฎเหล็กบริษัทข้อใหม่โดยท่านประธานหนุ่มนั้น ทำให้พนักงานหลายคนไม่พอใจ แต่ก็ไม่อาจจะโต้แย้งอะไรได้ ก็ที่นี่เงินดี สวัสดิการดีนั่นแหละ

เป้าความไม่ชอบใจพุ่งเข้าใส่ประธานหนุ่มหน้าใหม่ อายุยังน้อย ที่เงียบขรึม ตาดุ และทำงานเคร่ง

“พานายไปหาข้าวกิน กับเพื่อน...สวยๆ ที่คอยเอาใจนายตลอดมื้ออาหาร” คำตอบนั้นทำให้ยูยะหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ มันทำให้ภาษิตยิ้มชอบใจ เขารู้ว่าไอ้หมอนี่น่ะเสือซุ่ม ธรรมดาผู้ชายย่อมไม่มีใครปฏิเสธเรื่องที่เขาเสนอให้หรอก เว้นว่าไอ้หมอนั่นไม่ชอบผู้หญิงก็เท่านั้น

เขาหาไซด์ไลน์ไว้เพื่อเป็นเพื่อนรับประทานอาหารเย็นนี้สำหรับตัวเอง และน้องชาย แน่นอนว่าไม่ใช่เพื่อนกินอย่างเดียวนั่นแหละ เขาบอกความต้องการไปกับทางคนจัดหาแล้วเรียบร้อยว่าเขาต้องการผู้หญิงสไตล์ไหน มาทำอะไรบ้าง ราคาที่จ่ายไปก็สูงพอสมควร เขารู้ว่ายูยะออกกฎอะไรไว้และเขาก็อยากจะเก็บภาพ...ยามเผลอของน้องชายไว้บ้าง จะยังไงคืนนี้เขาจะต้องได้ภาพเด็ดๆ ดีๆ ของยูยะเก็บไว้...เพื่อ...เพื่ออะไร? แน่ล่ะเขารู้ว่ามันจะทำประโยชน์ให้กับเขาได้ในวันหนึ่ง

คนสมบูรณ์แบบเป็นที่น่าไว้วางใจของปู่ ก็จะต้องมีจุดด่างพร้อยกันบ้างนั่นแหละ

เขาจะเป็นคนสร้างรอยด่างนี้เอง

ภาษิตคิดในใจอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่ชวนน้องชายคุยเรื่องงานเล็กๆ น้อยๆ รอเวลาที่เขาจะจัดดินเนอร์มื้อพิเศษในคืนนี้ให้กับยูยะ